De lege borden stonden nog tussen ons in op de houten eettafel. De fles wijn was half leeg en de kaarsen wierpen een warme gloed over Remco’s gezicht. We zaten in die luie fase na een goed diner, waarin de gesprekken langzamer en stiller werden. Ik nam een slok van mijn rode wijn en keek hem aan.
“Ik zag gisteren iets interessants op tv,” begon ik terwijl ik met mijn vinger traag over de gladde rand van mijn glas streek. “Bij Married at First Sight hadden ze de intimiteitsweek.”
Remco leunde achterover in zijn stoel en trok een wenkbrauw op. Er verscheen een geamuseerde lach om zijn mond.
“Wil ik het weten?”
“Luister nou,” zei ik met een glimlach. “Ze kregen een opdracht. Het stel moest van elkaar de ultieme erotische fantasie bedenken en die vervolgens ook echt gaan uitvoeren.”
De lach op zijn gezicht verdween niet, maar zijn blik veranderde. Het zachte licht in zijn ogen maakte plaats voor een speelse focus.
We speelden vaker spellen samen. Ik dacht onwillekeurig aan het weekend in Parijs. We lagen op bed in onze hotelkamer op de vijfde verdieping. Remco was de hele avond al ontembaar opgewonden geweest. Om hem zogenaamd te laten afkoelen, had ik de glazen deuren geopend en hem, naakt, naar het kleine gietijzeren balkonnetje gestuurd. De afspraak was simpel en heerlijk brutaal. Hij mocht pas weer naar binnenkomen als hij zich daar in de koele buitenlucht had afgetrokken. Ik zat veilig binnen op de rand van het bed en keek naar hem. Ik zag zijn naakte lichaam afgetekend tegen de fonkelende lichtjes en de donkere daken van de stad. Hij stond daar in het volle zicht, zijn blik strak op mij gericht, terwijl zijn hand in een traag ritme over zijn eigen geslacht gleed.
“Weet je nog hoe opgewonden je was toen ik eindelijk weer naar binnen mocht?” verbrak Remco plotseling de stilte. Hij had mijn gedachten gelezen. Zijn stem was zacht, maar de woorden trilden in de lucht.
Ik slikte en voelde onmiddellijk een warme gloed in mijn nek ontstaan. Mijn dijen klemden zich onder de tafel onbewust iets strakker tegen elkaar.
“Dat weet ik nog heel goed,” fluisterde ik.
Hij wist dus precies hoe ver we met elkaar konden gaan.
“De ultieme fantasie,” herhaalde hij langzaam. Hij nam een slok van zijn wijn en bleef me aankijken. “Dat vind ik een leuk plan. Het past bij ons.”
We lieten een stilte vallen. Ik nam de tijd om na te denken over wat ik met hem wilde doen, maar ik zag de opperste concentratie op zijn gezicht. Hij was in zijn hoofd al een compleet scenario aan het uittekenen. Mijn ademhaling werd iets oppervlakkiger. Remco was creatief in de slaapkamer en daarbuiten zocht hij maar al te graag de grenzen op.
“Ik wil wel beginnen,” zei hij.
Ik zette mijn wijnglas neer en vouwde mijn handen op tafel.
“Vertel.”
“Nog niet alles,” antwoordde hij. Hij leunde naar voren, rustte met zijn onderarmen op het hout en zocht mijn blik. “Jij hebt morgenmiddag die afscheidsborrel op kantoor, toch?”
“Ja,” antwoordde ik. “Van Peter. De hele afdeling is erbij.”
“Mooi.” Zijn ogen gleden naar mijn mond en toen weer omhoog. “Wat had je in gedachten om aan te trekken?”
“Mijn donkergrijze rok,” zei ik zacht. “Met een witte blouse.”
“Perfect.” Hij zweeg even. “Een nauwsluitende rok. Zakelijk. Keurig. Maar daaronder…”
Mijn vingers klemden zich strakker om elkaar heen. Mijn hart klopte in mijn keel.
“Daaronder draag je niets,” fluisterde hij. Zijn ogen lieten me niet los. “Geen slipje. De hele dag. Ik wil dat je bij elke stap die je zet, bij elk tochtje dat je voelt, precies weet dat we samen dit geheim delen.”
Een hele dag op kantoor, in vergaderingen, in de kantine en daarna op een drukke borrel, volkomen ontbloot onder een dunne laag grijze kantoorstof.
“De hele dag?” vroeg ik. Mijn stem klonk iets heser dan ik had gewild.
“De hele dag,” bevestigde hij met een besliste knik. “En tijdens de borrel laat ik je via je telefoon weten wat de rest van mijn fantasie is. Je doet exact wat we afspreken.”
Ik beet op mijn onderlip. De absolute regie die hij nam maakte me nu al rusteloos.
“Is goed,” fluisterde ik.
De volgende ochtend kreeg elke handeling een opwindende lading. Ik trok mijn blouse aan en schoof de grijze rok over mijn heupen naar beneden. Mijn hand zweefde boven de lade met mijn ondergoed. Uit pure gewoonte wilde ik naar de vertrouwde stof grijpen. Mijn vingertoppen tintelden. Ik duwde de la dicht. De koele voering van de rok streek over mijn blote huid. Het was een schitterend contrast. In de spiegel zag ik een ambitieuze vrouw klaar voor een werkdag, maar het voelde anders.
De reis naar kantoor voelde als een totaal nieuwe reis. De stugge autogordel schuurde over mijn borst. Bij het eerste rode stoplicht duwde ik mijn knieën bewust iets verder uit elkaar. De koude lucht van de blazer blies over mijn benen en vond moeiteloos de weg onder de zoom van mijn rok. Een rilling trok over mijn armen. Ik zat volkomen bloot in mijn eigen auto, wachtend voor een stoplicht naast een man in een bestelbusje die geen flauw idee had.
Toen ik aankwam en de lift instapte, kwam mijn collega Mark er net bij staan. Hij begon vrolijk over zijn weekendplannen te vertellen. Ik knikte en lachte, maar mijn hele lichaam stond op scherp. Ik stond hooguit dertig centimeter bij hem vandaan. Een verkeerde beweging, een toevallige windvlaag als de liftdeuren opengingen, en hij zou precies zien wat ik verborgen hield. Mijn ademhaling was hoog en snel. Ik voelde me tegelijkertijd ontzettend kwetsbaar en ongekend machtig.
De ochtend vulde zich met de bekende kantoordrukte. Rond het middaguur zat ik in een vergaderruimte aan een grote ovalen tafel. Mijn collega Maarten wees naar een presentatie op de muur en ratelde door over verwachte KPI’s en kwartaalcijfers. Ik keek naar de grafieken en hield mijn pen in de aanslag.
Onder de rand van de tafel gonsde mijn lichaam. De harde zitting van de stoel drukte direct tegen mijn meest gevoelige plek. Er zat slechts een millimeter grijze stof tussen mij en de zitting. Voorzichtig opende ik mijn knieën een fractie. De koele lucht van de vergaderzaal streek langs mijn dijen. Ik sloot ze weer. Onmiddellijk voelde ik een weke, nattige wrijving. Ik ademde diep in door mijn neus om geen geluid te maken. Het was volstrekt absurd. Ik zat hier midden in een strategisch overleg en de natte voering van mijn rok plakte langzaam tegen mijn huid. Ik klemde mijn dijen strak tegen elkaar en nam een snelle slok water om de koortsige hitte in mijn wangen te verbergen.
De zakelijke omgeving maakte de prikkels alleen maar intenser. Elke keer als het schermpje van mijn telefoon oplichtte, krampten mijn buikspieren even samen. Maar Remco liet me wachten.
Toen rond vier uur de eerste collega’s opstonden om richting de grote zaal te lopen voor de borrel, voelde ik mijn hartslag versnellen toen ik ook op weg ging.
De zaal stroomde vol. Witte statafels, glazen wijn, het luide geroezemoes van tientallen collega’s. Ik zocht een plekje bij het raam, ver buiten het middelpunt waar Peter afscheid nam.
Mijn telefoon lichtte op.
– Ben je al op de borrel?
Ik zette mijn wijnglas neer en tikte een antwoord.
– Ja. Het is druk en behoorlijk saai. Ik sta bij het raam.
Een collega kwam naast me staan en begon een langdradig verhaal over het afscheidscadeau voor Peter. Ik forceerde een glimlach, maar mijn ogen bleven op het oplichtende glas in mijn hand gericht.
– Ik zit thuis op de bank. Mijn broek staat open.
Ik keek heel even op van mijn scherm en scande de ruimte. Lisa lachte luid om een grap. Sanne was druk aan het gebaren. Ik stond letterlijk schouder aan schouder met mensen die me kenden als ‘de serieuze Amber’.
Het volgende bericht kwam binnen.
– Ik heb mijn hand stevig om mijn strakke pik. Ik beweeg langzaam en ik denk aan jouw blote kutje onder die keurige kantoorrok.
Ik slikte hoorbaar en kantelde mijn telefoon een stukje naar me toe.
– Ik knijp iets harder bij de gedachte dat iedereen om je heen staat en niemand weet hoe bloot je bent.
De expliciete woorden vulden mijn scherm. Mijn hart maakte een wilde sprong tegen mijn ribben. Ik leunde iets zwaarder op mijn linkerbeen en voelde hoe de gladde voering van mijn rok klam tegen mijn dijbeen plakte. Het kantoorleven denderde om me heen door. Mijn collega vroeg me iets over een boekenbon en ik knikte maar wat, terwijl ik in mijn hoofd verstrikt zat in de open gulp van mijn man.
Nieuw bericht.
– Voel je hoe nat je voor me bent?
Ik concentreerde me op mijn lichaam. De hitte tussen mijn benen was inmiddels een constante, zware hartslag geworden. Ik voelde de warme nattigheid die zich daar had verzameld bij elke kleine ademhaling.
Ik typte haastig.
– Ja. Heel erg.
Meteen verscheen zijn wens. Zijn ultieme fantasie.
– Ga naar het toilet. Nu. Trek je rok omhoog en knoop je blouse open zodat ik je borsten kan zien. Stop twee vingers in jezelf. Maak een foto zodat ik me klaar kan trekken.
Mijn adem stokte. Hij daagde me uit om elk greintje decorum te laten vallen, midden in het gebouw waar ik altijd professioneel rondliep. Ik rekte mijn rug op en wendde me tot mijn pratende collega.
“Ik ben zo terug,” zei ik. Mijn stem klonk een toon te hoog.
Mijn passen richting de gang waren gehaast. Het voelde vochtig aan bij elke stap. Ik passeerde groepjes lachende mensen en hield mijn blik strak vooruit, hopend dat het vuur op mijn wangen niet opviel.
Het damestoilet was kil. Wit steen, spiegels en zwarte deuren. Ik duwde de stevige deur van het achterste hokje dicht en draaide het slot om. De metalen klik klonk als een genadeloos startschot.
Mijn vingers trilden toen ik naar de knoopjes van mijn blouse reikte. Een voor een opende ik ze. De koude lucht uit de airco streek over de warme huid van mijn borsten. Mijn tepels trokken zich strak samen onder het kant van mijn beha. Ik klemde mijn handen om de zoom van de rok en trok de stugge stof omhoog. Over mijn blote dijen, over mijn heupen, tot in mijn taille.
Ik keek naar beneden. Ik was een professionele vrouw van boven en onthullend bloot van onderen. De kou van de tegels trok op langs mijn benen. Buiten de wc-ruimte gonsde de borrel zachtjes door.
Ik legde mijn telefoon klaar. Remco wachtte op zijn foto.
Ik zette mijn voeten iets verder uit elkaar. Mijn rechterhand zocht de weg omlaag. Mijn vingertoppen vonden eerst de harde, gezwollen kern. Ik streek er heel langzaam overheen. Een scherpe stoot van pure elektriciteit schoot door mijn buik. Ik beet hard op mijn onderlip. Het was heet en glijdend nat.
Voorzichtig liet ik twee vingers naar binnen glijden.
De warmte sloot zich om mijn huid. Het soppende geluid klonk ongekend luid in de stille ruimte. Een rilling trok door mijn rug. Ik leunde met mijn schouder tegen de koele wand en begon te bewegen. De vochtige wrijving was een ongelooflijke verademing na de krampachtige uren op mijn bureaustoel.
Mijn heupen vonden vanzelf een trager ritme. Ik stelde me voor hoe Remco thuis zat. Hoe zijn hand bewoog terwijl hij naar het lege scherm staarde. Ik bewoog sneller en drukte mijn vingertoppen harder tegen de zenuwen.
Mijn ademhaling weigerde rustig te blijven. Ik hapte naar adem. Het was de complete waanzin. Ik stond hier op mijn werk, klaar te komen voor mijn man, slechts gescheiden van de kantoorwereld door een houten deur.
Op dat moment hoorde ik voetstappen in de gang. Dichtbij. Hakken tikten op de vloer. Mijn lichaam verstijfde. Ik hield mijn adem in en trok mijn hand in een reflex een millimeter terug. De spanning van een mogelijke ontdekking botste frontaal op de naderende climax. Een stem lachte vlak buiten de toiletruimte. Ik drukte mijn kaken stevig op elkaar, maar de drang was te groot. Ik kon niet meer stoppen. De spieren in mijn buik trokken zich als een stalen band samen. Ik voelde de zware druk die om een uitgang schreeuwde. Ik ging door, sneller nu, mijn eigen hijgende geluiden smorend tegen de rug van mijn vrije hand.
Toen brak het. Een donkere golf van genot sloeg meedogenloos door mijn lichaam. Mijn knieën knikten. Ik klemde mijn dijen strak aan elkaar. Een geluidloze ontlading. Precies hier, midden op de werkvloer.
Ik bleef even zo staan, nahijgend, met mijn warme voorhoofd tegen de koele wand van de deur. Het besef van wat ik zojuist had gedaan sijpelde langzaam binnen. Mijn borstkas rees en daalde in een gejaagd tempo. Met mijn linkerhand pakte ik de telefoon van de wc-rolhouder. Ik richtte de lens omlaag. Mijn blouse hing open. Mijn rok was hoog opgetrokken. Twee glanzende, vochtige vingers zaten diep verborgen. Het beeld was rauw, obsceen en volmaakt eerlijk.
Klik.
Ik stuurde de foto door.
Remco had op de foto gewacht. Nog geen 15 seconden later kreeg ik antwoord.
– Goed, ik ga zo klaarkomen terwijl jij, zonder je hand te wassen, een foto met de collega maakt. Jouw arm om zijn schouder.
Ik had geen tijd om over de opdracht na te denken. De buitendeur van de toiletruimte zwaaide open. Vrouwenstemmen vulden de ruimte bij de wastafels.
Ik trok mijn vingers terug. De bedwelmende geur van mijn eigen opwinding was duidelijk aanwezig in de kleine cabine. Ik bracht mijn hand naar mijn gezicht en ademde in. Het was een zware, zoete en vochtige geur. Puur en onmiskenbaar vrouwelijk. Als ik het zelf al zo duidelijk rook, dan was er geen twijfel mogelijk dat de manager dit straks ook zou ruiken.
Met gehaaste en trillende bewegingen pakte ik een velletje toiletpapier en depte de ergste nattigheid weg. Ik streek mijn donkergrijze rok naar beneden. Snel begon ik de knoopjes van mijn blouse te sluiten. Mijn vingers weigerden bijna dienst door de nagloeiende adrenaline. Ik spoelde de wc door als alibi en duwde de deur open.
Sanne en Lisa stonden voor de grote spiegel.
“Hoi Amber,” zei Sanne.
“Hoi.” Mijn keel was gortdroog. “Gezellig druk, hè?”
Ik liep naar de wastafel en draaide de kraan open. Ik deed alsof ik mijn handen onder de kraan hield. Via de spiegel bekeek ik de blos op mijn jukbeenderen. Mijn ogen stonden koortsig. Alles aan mij schreeuwde de waarheid, maar de vrouwen kletsten gewoon door.
Zodra ik weer op de gang stond, overspoelde het geroezemoes van de grote zaal me. Ik speurde de ruimte af. Peter stond bij de raampartij.
Dit was de laatste stap. Ik klemde mijn telefoon vast in mijn linkerhand en liep op hem af.
“Peter,” zei ik. Mijn stem klonk opeens strak en vastberaden. “Ik wil nog heel graag even een foto met je, voordat je echt weggaat.”
“Natuurlijk! Wat leuk,” zei hij enthousiast.
Ik stapte heel dicht tegen hem aan. Veel dichter dan gepast was. Ik hief mijn rechterarm op en legde mijn blote hand stevig om zijn schouder, strak tegen zijn nek. Mijn ongewassen vingertoppen rustten op zijn kraag.
De warmte van mijn huid vermengde zich direct met de stilstaande lucht. Ik snoof de geur van mijn eigen orgasme op, de zware bedwelming hing onzichtbaar tussen ons in. Ik zag hoe Peter plotseling midden in een zin stilviel. Hij leek de lucht op te snuiven. Hij ademde nog een keer in, iets dieper dit keer. Ik zag de absolute verwarring in zijn blik toen zijn brein een geur registreerde die niet op een afscheidsborrel thuishoorde. Hij schraapte zijn keel, deed onbewust een halve stap naar achteren en zijn glimlach werd uiterst ongemakkelijk.
Ik hield mijn telefoon omhoog en opende de selfiecamera. Op het moment dat het scherm ons in beeld bracht, bevroor ik.
Mijn hart stond stil toen ik het scherm zag. Ik had de blouse in de cabine totaal verkeerd dichtgedaan. Scheef en de bovenste knopen stonden nog wijd open. De witte stof viel uiteen. Een diepe schaduw van mijn decolleté en de zwarte rand van mijn kanten beha waren pijnlijk duidelijk zichtbaar. Mijn borsten tekenden zich uiterst intiem af, pal naast het keurige gezicht van Peter.
Ik kon niet meer terug. Een felle paniek schoot door mijn borst, maar werd vrijwel direct ingehaald door de triomf van ons spel. Mijn geur hing zwaar in zijn nek en mijn ontkleding stond klaar om vastgelegd te worden.
Ik forceerde een stralende glimlach, keek recht in de lens en drukte af.
Klik.
Ik liet mijn arm direct zakken, bedankte Peter met een snelle knik en stapte achteruit de menigte in. Terwijl ik me wegdraaide en mijn blouse met één beweging ongezien bij elkaar trok, stuurde ik de foto naar Remco.
Ik liep naar een statafel in de hoek van de zaal en knoopte, zo ongezien als mogelijk, mijn blouse goed dicht. Daarna pakte ik mijn wijnglas weer op. Mijn benen voelden slap en trilden nog lichtjes na. Ik nam een grote slok wijn. De koele vloeistof gleed door mijn droge keel. Ik keek over de rand van mijn glas naar de kletsende collega’s in hun grijze pakken. De keurige werkborrel ging onverstoord verder. Ik voelde het brandende schaamrood nog op mijn wangen, maar diep van binnen bonsde een grenzeloze trots. Ik had zojuist de meest gewaagde opdracht van mijn leven volbracht, en ik voelde me ontzettend, onverslaanbaar levend.