De zon is te fel voor hoe haar benen nog voelen. Ze draagt een T-shirt zonder slipje, en haar ondergoedlade staat open. Ze kijkt erin en glijdt met haar vinger over de rijen stoffen, kanten, katoenen. “Weg.” Het blauwe met sterren ligt er niet. En iets in haar zegt: het is niet kwijt. Ze ruikt aan haar vingers. Een geur die niet helemaal van haar is. Alsof iemand zijn of haar geur op haar huid heeft achtergelaten Alsof haar smaak geciteerd wordt in een ander lijf. Ze pakt haar dagboek en schrijft: “Als iemand mijn slipje draagt, en klaarkomt, voel ik dat dan in mijn slaap? Of wil ik te graag dat iemand wat in mijn kutje achterlaat?” Ze legt het weg, trekt geen ander slipje aan en loopt naar beneden. De dag moet nog beginnen, maar haar kut weet dat er al iets begonnen is dat nog niet is afgelopen. Dus laten we Mare daarom op de voet volgen en stiekem meekijken in de ochtendlichtval als zij de keuken binnenkomt, waar niets schreeuwt en toch van alles nagalmt.
De zon is te fel voor hoe haar benen nog voelen. Ze draagt een T-shirt zonder slipje, en haar ondergoedlade staat open. Ze kijkt erin en glijdt met haar vinger over de rijen stoffen, kanten, katoenen. “Weg.” Het blauwe met sterren ligt er niet. En iets in haar zegt: het is niet kwijt. Ze ruikt aan haar vingers. Een geur die niet helemaal van haar is. Alsof iemand zijn of haar geur op haar huid heeft achtergelaten Alsof haar smaak geciteerd wordt in een ander lijf. Ze pakt haar dagboek en schrijft: “Als iemand mijn slipje draagt, en klaarkomt, voel ik dat dan in mijn slaap? Of wil ik te graag dat iemand wat in mijn kutje achterlaat?” Ze legt het weg, trekt geen ander slipje aan en loopt naar beneden. De dag moet nog beginnen, maar haar kut weet dat er al iets begonnen is dat nog niet is afgelopen. Dus laten we Mare daarom op de voet volgen en stiekem meekijken in de ochtendlichtval als zij de keuken binnenkomt, waar niets schreeuwt en toch van alles nagalmt.
De zon is te fel voor hoe haar benen nog voelen. Ze draagt een T-shirt zonder slipje, en haar ondergoedlade staat open. Ze kijkt erin en glijdt met haar vinger over de rijen stoffen, kanten, katoenen. “Weg.” Het blauwe met sterren ligt er niet. En iets in haar zegt: het is niet kwijt. Ze ruikt aan haar vingers. Een geur die niet helemaal van haar is. Alsof iemand zijn of haar geur op haar huid heeft achtergelaten Alsof haar smaak geciteerd wordt in een ander lijf. Ze pakt haar dagboek en schrijft: “Als iemand mijn slipje draagt, en klaarkomt, voel ik dat dan in mijn slaap? Of wil ik te graag dat iemand wat in mijn kutje achterlaat?” Ze legt het weg, trekt geen ander slipje aan en loopt naar beneden. De dag moet nog beginnen, maar haar kut weet dat er al iets begonnen is dat nog niet is afgelopen. Dus laten we Mare daarom op de voet volgen en stiekem meekijken in de ochtendlichtval als zij de keuken binnenkomt, waar niets schreeuwt en toch van alles nagalmt.
Log in om deze uitdaging aan te gaan.